คนเหลวไหล

posted on 12 Oct 2012 10:36 by ramone
ที่เฟื่องนคร
 
ผมอ่านหนังสือของ 'วรพจน์ พันธุ์พงศ์'
 
ชื่อ 'ทางโลก'
 
น่าแปลกใจ ที่ผมไม่เคยผ่านตาหนังสือของเขามาก่อน
 
หรืออาจจะผ่าน แต่ไม่เคยสนใจหรือจดจำสำเนียงการเขียนของเขาได้
 
เมื่อผมได้อ่านหนังสือเล่มดังกล่าว ผมรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง
 
ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงเขียนหนังสือได้สนุกและลื่นไหล ?
 
การสร้างความคุ้นเคยของผู้ใช้ตัวหนังสือทำให้ผมรู้สึกเหมือนนั่งฟังผู้ใหญ่คนสนิทเล่าเรื่องราวต่างๆบนโต๊ะอาหารหรือหลังแก้วเบียร์
 
ผมอ่านด้วยความไม่รู้สึกต่ำต้อยจากการบอกเล่าแบบไม่ยกยอตนเองหรือยกตัวอย่างที่ยากเกินเข้าใจ
 
หรือรู้สึกโง่่เวลาที่เขากล่าวถึงเรื่องเกินตัว
 
เหมือนที่ผมเคยรู้สึกกับการอ่านบทความบางเล่ม
 
ผมอ่านได้ประมาณ 4-5 บทความ ก็เกิดสะกิดใจกับเพื่อนผู้น้องของผู้เขียน
 
เขาชื่อ 'ปัช'
 
ตามที่คุณวรพจน์เล่า ปัชเป็นคนไม่เอาไหน
 
เขาเป็นคนนัดไม่เป็นนัด ตื่นสายมาก ขี้เกียจและรักสนุกเกินควร
 
หลายเรื่องที่ผู้เขียนยกตัวอย่างจากพฤติกรรมของปัช ทำให้ผมรู้สึกคลับคล้ายคลับคลา
 
คลับคลาว่าผมก็มีลักษณะใกล้เคียงกับคุณ ปัช เช่นกัน
 
ตัวอย่างเช่น ปัช เคยนั่งแท็กซี่ในเวลาฝนตก แล้วบอกเพียงให้คนขับ ขับรถไปเรื่อยๆ
 
ไม่มีจุดหมาย ไม่มีปลายทาง
 
ผมเองก็มักที่จะขับมอเตอร์ไซค์คันเก่าไปร่อนเร่ตามสายลมอยู่เป็นประจำ 
 
โดยไม่มีที่หมายและปลายทาง
 
รวมถึงพฤติกรรมต่างๆที่เข่าข่ายความ 'เหลวไหล' 
 
ในขณะที่ผมอ่านเรื่องราวของ ปัช ผมเองกลับรู้สึก 'อาย'
 
อายด้วยรู้สึกว่าเราเองก็เป็นคนเหลวไหลเช่นเขา
 
ถึงแม้ปัจจุบันกำลังพยายามปรับปรุงตัวอย่างสุดความสามารถแล้วก็ตาม
 
ก็ไม่แคล้วจะเละเทะเหมือนเดิม
 
คุณวรพจน์เล่าเรื่องไปจนถึงจุดเปลี่ยนของชายผู้เหลวเป๋ว
 
ว่าเมื่อเขามีครอบครัว เรื่องราวเหลวไหลก็หายเป็นปลิดทิ้ง
 
หรืออาจจะเหลือร่องรอยของความรักสนุกอยู่บ้าง แต่ก็ด้วยน้ำหนักที่เบาบางลง
 
ผมอ่านจบจึงเกิดคำถาม
 
ว่าความรักสนุกและรักใคร่ในการสรวลเสเฮฮากับเพื่อนฝูงจะมีวันหมดอายุหรือไม่
 
และวันหนึ่ง เราควรต้องรักอะไรอย่างอื่นมากกว่าความสนุก
 
ถ้าเป็นแต่ก่อน หากไม่นับหญิงสาว ผมก็ยังไม่ทราบว่าจะรักอะไร
 
เพราะจากประวัติอันห่วยแตกของผมเรื่องผู้หญิง ผมผ่านร้อนและหนาวมาพอสมควร
 
ซึ่งถ้าเปรียบเป็นระบบเครดิต คงไม่มีใครยอมให้ผมกู้ผ่านเป็นแน่แท้
 
ผมเองก็ไม่เคยรู้ซึ้งถึงเครดิตแย่ๆของตัวเองเลย จนกระทั่งเพื่อนคนหนึ่งถามผ่านแก้วรีเจนซี่
 
"มึงเคยรักใครจริงไหม"
 
คำถามง่ายๆแต่เจ็บจุก
 
"เคยซิ่ว่ะ"
 
ผมตอบไปเพียงแค่นั้น แต่ข้างในกลับอารมณ์เสียพอสมควร
 
ผมก็คนเหมือนกัน ก็คงต้องมีโอกาสรักใครจริงจังกับเขาบ้าง
 
เพื่อนผู้นั้นไม่น่าจะถามอะไรประเภทนี้กับคนที่น่าจะ(เคย)เชื่อในความรักเช่นเดียวกับตัวเขาเอง
 
แต่เอาเข้าจริงๆเขาก็ไม่ผิด
 
ประวัติผมมาอย่างงั้น 
 
แล้วผมคงไม่มีเวลาไปอธิบายอะไรใครได้หมดทุกเรื่อง
 
แต่ในปัจจุบัน ผมพอจะรู้ว่าผมทำอะไรอยู่
 
แม้อาจจะไม่ใช่ความรักของหนุ่มสาว ที่เข้ามาเปลี่ยนแปลงตัวเอง
 
แต่ผมก็รู้ว่าผมควรจะรักคนที่รักผม
 
นั่นก็น่าจะเป็นครอบครัว
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet