Face
posted on 08 Jan 2012 03:05 by ramone. . . . . . . . . . . . . . . . . .
เธอกำลังขับรถอยู่บนถนน
แดดเรืองรองภายนอกทำร้ายได้เพียงสีสันที่เคลือบบนตัวรถ
แต่ไม่อาจสร้างความอบอ้าวให้เธอได้
เนื่องด้วยเครื่องปรับอากาศที่ทานทดจากความร้อนเป็นเย็น
ลำโพงทำหน้าที่ของมันอย่างเซื่องซึม
เพราะเพลงที่ถูกบรรเลงจากเครื่องเล่นมีแต่เพียงเพลงเศร้า
นัยย์ตาเธอถูกปกปิดจากแว่นกันแดดยี่ห้อดัง
จนไม่อาจเดาได้ว่าเธอกำลังรู้สึกเช่นใด
และถึงแม้เพลงที่เปิดจะดังแค่ไหน
ก็มีเพียงเสียงบางเสียง
ยังคงวนเวียนอยู่เช่นนั้น
- คนเหี้ยๆแบบนั้นมึงจะไปรักมันทำไม -
- กี่ครั้งแล้ว ที่กูบอกมึง เป็นไงล่ะ -
- มึงเลิกครวญครางสักทีเหอะ กูรำคาญ -
- ถ้ามึงเชื่อกูแต่แรก มึงก็ไม่ต้องมานั่งร้องไห้แบบนี้หรอก -
เธอเปิดไฟเลี้ยวเพื่อจอดยังจุดหมาย
เท้าเปล่าของเธอสัมผัสกับผืนทราย
เสียงคลื่นกระทบฝั่งเสียงดัง
พระอาทิตย์สีส้มเคลื่อนคล้อยต่ำ
เธอเดินเข้าสู่ท้องทะเล
คลื่นน้อยใหญ่เสียดทานกับเส้นทางเดินของเธอ
เหมือนมันกำลังจะบอกสัจจะธรรมของชีวิต
ว่าสิ่งใดมีการเริ่มต้น
สิ่งนั้นก็มีจุดจบ
ไม่ว่าลมทะเลจะพาคลื่นน้ำมาไกลแค่ไหน
สุดท้ายมันก็ส่งได้เพียงแค่ริมชายหาด
แต่เธอคงมองไม่เห็นสิ่งใดอื่น
เพราะสายตาเธอจับจ้องเพียงรูปภาพ
ที่มีเธอและเขาเคียงข้าง
น้ำทะเลขึ้นสูงจากหัวเข่าถึงต้นขา
เธอค่อยๆฉีกรูปของเขาและเธอให้ขาดจากกันช้าๆ
เธอเก็บรูปเธอไว้และทิ้งรูปเขาไป
ภาพนั้นตกลงทะเล
และคลื่นก็ทำหน้าที่กลืนกินสิ่งของที่ร่วงหล่น
เธอเดินเข้าฝั่ง
- ถ้ามึงอยากลืมมันได้จริงๆ มึงเอารูปมันไปทิ้งทะเลซิ กูเคยแล้ว ได้ผล -
เธอกำลังขับรถอยู่บนถนน
หมดวาระของพระอาทิตย์ ดวงดาวจึงพร่างพราย
เธอเปิดไฟเลี้ยวที่จุดพักชมวิว
ที่ขณะนั้นมีเพียงเธอและสายลมแรง
เธอหยิบที่รองเท้าบนรถมาเคาะเอาทรายออก
เธอก้มลง
รูปภาพหล่น
มันเป็นรูปส่วนที่เหลือ
แต่เป็นส่วนที่มีเขายืนยิ้มอยู่
เธอเก็บรูปนั้นขึ้น
และเคาะทรายต่อ
ดาราบนท้องฟ้าเชื้อเชิญให้เธอแหงนมอง
เธอสบตากับดวงจันทร์
แล้วบอกตัวเองเบาๆ
ว่าหลังจากนี้
เธอจะเป็นเธอคนใหม่
ที่เข้าใจว่าโลกนี้ไม่มีสิ่งใดลบเลือนเรื่องราวได้
มีแต่เพียงวิธีเผชิญหน้า
คือการเข้าใจและยอมรับ
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .